En sıradan insanından en aydın geçinene kadar belkide hepimiz suçluyuz. Suçları gittikçe artan toplum olduk. Halkın ne dediğini anlamaktan bile aciz, iktidariyla muhalefetiyle. Sürekli cani yetiştiren, sürekli ırkçı, faşist üreten çarpik bir düzen. Doğruların yanında değil, yalandan başka dil bilmeyenlere inanılıyor. Diktatorların emek hırsızlarının yanında yer alınıyor. Yalancılara, sahtekarlara pek dokunan olmuyor. Güce tapan, karanlık düsüncelere sahip efendiler her zaman baş tacı ediliyor. Öylesine kirli, her sey öylesine kişiliksiz, öylesine zavallı, öylesine akıl dışı, suclar isleniyorki. Milliyetçilik” palavrasıyla ruhuna oya gibi işleyenlerin düzeni oldu. Bu çarpik düzen… Halkının sesini yitirmiş bir cografya. Bu ülke kendisini karanlığa boğmak isteyenlerin yollarına kırmızı halılar serildi. Fırsat üstüne fırsatlar sunuldu. Doğrular, doğru eleştiriler acımasızca harcandı, parçalandı, katledildi, yok edildi, red edildi. Irkçılık, Milliyetçilik, ötekilestirmekle dikilen nefret tohumları başak verdi. Timsah göz yaşları arasında birbirinden nefret eden insanların ülkesi olma halı başarıldı. Iktidariyla muhalefetiyle birbirinden beceriksiz partiler birbirileriyle kayıkçı kavgası halindeler. Onların karşisında şaşakın bir halk . Yaşanan bunca sorunlara karşi. Gün kavga günü değildir artık, Gün utanma günüdür. Ancak utanmasını bilen olmadığı için. Belki de gün en zor gündür… Nezaket Sevli